Pewnego razu rozstać się przyszło
   na jakimś dworcu może nad Wisłą
   komuś kto w życiu widział już wszystko
   z własną walizką
   Zjechali razem chyba pół świata
   siekły ich mrozy grzały ich lata
   on na walizce rany wciąż łatał
   za łatą łata
   Nosił w niej rady jeszcze od matki
   były tam wiersze i polne kwiatki
   lecz nie pojadą w swój rejs ostatni
   takie manatki
   Bo przyszedł pociąg prosto do nieba
   powiedział stary: kochana przebacz
   po co mam w niebie chodzić z walizką
   tam - mają wszystko